مسیرهای زیادی وجو دارند روی دیواره های مورد علاقه ما که ما رو رشد میدن . به جسارت ما اضافه میکنند و طوری ما رو آموزش میدن که یه مربی کارکشته این کا رو میکنه . معمولا این مسیرها توسط نوابغ رشته ما باز شده و همین اثر به جامونده از نابغگی اوناست که ما رو رشد میده . خوب وظیفه ما هم اینه که گاهی به این مسیرا برسیم و اگر لازمه ایمن سازیشون کنیم . البته این کا رو باید طوری انجام بدیم که تو منطق مسیر دستی برده نشه .

ادامه مطلب

     Free-solo climb on Alam-kouh wall (Harry Rost route) in 1992
          

 در ره عشق 

گذري بر صعود انفرادي (سُلو)مسير هاري روست ديواره علم كوه

انگيزه اي كه باعث شد بعد از اين همه سال به سراغ اين گزارش و خاطرات فراموش نشدني آن برگردم اين بود كه بعد از دوران عليرغم صعود هاي متنوع و شايد هم پر سر و صدا هرگاه نگاه به گذشته مي كنم ، در مي يابم فعاليت آن روزها، و در آن شور جواني قدري قابل تفكر و نيازمند بررسي مي باشد. كه اگر بواقع با نگاهي اجمالي به موضوع نگاه كنيم در مي يابم  در آن موقعيت، عليرغم فشار هاي متعدد بر جامعه كه چون سدي در مقابل روند رو به رشد ورزش قد علم كرده بود. دلگرمي بزرگان كوهنوردي باعث شكوفايي استعداد هاي جوانان در اين رشته مي گرديد.

 

از آن برهه زماني مي شود به سالهاي 1365 تا 1375 اشاره كرد به طوري كه در آن دوران فعاليت هاي  ارزشمند بسياري از سوي جوانان اين رشته و صد البته با تفكرات پخته شده بزرگان به سر انجام رسيد كه بطور اختصار مي توان به گشايش مسير هاي مختلف از شرق كشور در ديوارهاي  اخلمد تا بيستون در غرب و علم كوه در شمال همچنين صعود هاي سرعتي و انفرادي بروي اين ديوارها اشاره كرد.

شايان ذكر است تمامي اين فعاليت ها  بدون حمايت دولتي و صرفاً با هزينه ي شخصي انجام مي گرفت و اگر بعضاً حمايتي هم صورت مي گرفت از سوي پيش كسوتان اين رشته  آن هم در خصوص عاريه دادن وسايل بود، پر مسلم است اگر در كوران فعاليت آن سالها نگاه درستي به موضوع و انرژي سر شار جوانان معطوف مي شد، مي توانست بنيان گذار صعود هاي برون مرزي فني و گشايش بروي ديواره هاي مهم جهان باشد.كه بعضاً ارزش اين صعودها در جهان از جايگاهي ويژه اي برخور دارمي باشد. و خود مي توانست راهگشايي مثبتي باشد بر روند رو به رشد جامعه كوهنوردي كشور، كه ميتوان گفت اين حركت به نوعي آغاز گرديد بطور مثال مي شود به گشايش 2 مسير جديد با درجه بالا بروي ديواره دميركازيك تركيه و صعود تقريباً فني قله راكاپوشي اشاره كرد، و در ادامه مي شد به صعود ديوارهاي بلندي چون ترانگو،آمادابلام و ... فكر كرد. كه مي توانست چشم اندازي درست باشد بر دستيابي به قلل دشوار و فني جهان.

 

تا هرگز نشنويم از زبان بزرگان رشد يافته" در اين كوران كه خود با زبان صادقانه پس از صعود 5 يا 6 قله از مجموع قلل هشت هزار متري هاي جهان اذعان كردند: "براي صعود قلل باقي مانده هيماليا بايد نفر خرج كرد" كه بواقع وقتي از منظر فني به اين انديشه مي نگريم در مي يابيم اين طرز تفكرات نشاًت گرفته از ضعف فني قالب بر تشكيلات صعود هاست كه باز در تكميل اين استدلال ها مي توان اشاره كرد به  صعودهاي هيمالايا از مجموع قلل 14 گانه هشت هزار متري منجمله  قله لوتسه 8560 متري، با صعود 12 كوهنورد ايراني كه از لحاظ تعداد صعود كننده و همچنين سن افراد كاري پر ارزش در عرصه جهاني به حساب مي آيد. اما اگر به اين صعود ها از منظر فني و ديدكارشناسانه نگاه شود. در مي يابيم كه اين گروه جوان بدون شك بايد با 2 كشته به وطن باز مي گشت (اشاره به جلسه بررسي صعود در نپال سال 80 و متن چاپ شده در مجله كوه شماره 43 دهليز لوتسه از آقاي  زارعي)  و نهايت اينكه گزينش افراد بايد در اردوها دچار تغيير گشته فقط به قدرت جسماني افراد بسنده نگردد.

 

از اين رو بود كه به سراغ گزارش دل انگيز صعود سلو (مسير هاري روست در ديواره علم كوه) رفتم چرا كه باز وقتي به فعاليت هاي آن سالها نگاه مي كنم در مي يابم در آن زمان  مي بينم اخلاص، شور، جسارت وصف ناپذيري حاكم بود از صداقت در صعود گرفته تا ارائه درست مطلب تا احترام به سينه سوختگان اين رشته كه شايد بشود گفت: گناه اين ديگري نيز به نوعي بر مي گردد به شرايط آشفته بازار اجتماعي موجود.

 

ولي چرا سلو؟

اين سوالي بود كه بعد از اجراي برنامه در سميناري از من پرسيده شد. چه جوابي بايد مي دادم چراكه همه آنها كه به نوعي دستي بر آتش داشتند مي دانستند كه "چون كوهها هست ما هم بايد آنان را صعود كنيم  و مصداق اين قطعه ادبي است كه"  هستم اگر مي روم گر نروم نيستم" مگر نه اينكه همه ما معتقد به روند رو به رشد هستم پس من هم معتقد بودم بايد به سطح بالاي كار برسم پر مسلم است اين روند بايد منطقي واز روي شناخت، شناخت از خود به لحاظ روحي رواني تكنيكي  و بر آن اين جواب را به زبان راندم: وقتي كه از اولين صعود ديواره ي علم كوه "مسير لهستاني ها" در سال 1363 با آن مشقت باز گشتم. با خود عهد بستم يا ديگر باز نخواهم گشت كه اگر بازگشتم با نگرش جديدي خواهم آمد اين همان جرقه اي بود كه مرا بر آن داشت براي كار ي كه قصد انجامش را دارم بايد بهايش را بپردازم حال براي صعود سلو براي كسي كه صعود هاي مختلف و متنوعي را انجام داده راه شيرين و دلچسبي بود كه مي توان قدري به عقب بر گشت به آن موقع كه همنوردان گروه مخلصانه ما را تر و خشك كرده كوله پشتي ما را تا زير مسير آورده، حنجره پاره مي كردند تا ما بر قله بايستيم و اين شوق بودن بود كه عليرغم نداشتن وسايل مدرن عشقمان شده بود خريد يك جفت كتاني اسپور تكس و رفتن به روي سختون  همه ي اين ها و صدها خا طرات به ياد ماندني و درس هاي سخت بود كه اين جرقه را  در ذهنم به وجود آورد و  هرجا مطلب و يا نوشته اي مي يا فتم آن را با دقت در ذهن سپرده به كار مي بستم، كه مي توان به صعود مسير كتيبه، همداني ها، عقاب ها، قوش و ... اشاره كرد كه خود راه گشايي بود براي نيل به هدف كه علم كوه بود و مسير هاري روست.

 

                        

  

مسیر قوش در بیستون

از اون مسیر های جالب و جذابه که هر صعود کننده ای رو به وجد می آره زحمت گشایش اولیه این مسیر رو جناب هشمت حیدریان با بهمن مشتکوب و... متاسفانه خاطرم نیست کدام عزیزان دیگر دخیل بودن، اولین باری هم که ما افتخار صعود ان مسیر رو داشتیم برمی گرده به  بهار سال ۶۵ آره با بزرگواران سعید اردبیلیُ قدیر یزدانی ُ محمد با لقب سرباز که صعود این مسیر خودش یه قصه شیرین است  و تازه تا بالای پله دو هم بیشتر بالا نرفتیمُ آنچنان بارانی گرفت که فقط ده ساعت یک روند باران می بارید و ما مجبور به فرار شدیم.  

بعد از صعود و صعود های مکرر دیگه به فکر صعود سلوی این مسیر افتادم که خیلی هم براش تمرین کردمُ شب و روز سوزاندم تا تونستم صعود کنمُ خوب می دونی یه جورای نمی شه باور کردُ آدم بتونه از معابر بلند دشوار و بعضاْ غیر ممکن عبور کنه مگر با تمرین مکرر و شبانه روزی که در اون سالها بواقع وضع ما این جوری شده بود.

آرام و قرار نداشتیم بهار ها بیش از ۴ بار از تهران کوله به دوش می آمدیم بیستون روزایی هم که تهرون بودم کارم شده بود پل خواب و بند یخچال تا اینکه به این مهم "صعود سلو" دست یافتم.

یه عکس اینجا بوده گویا پاک شده  که مربوط بود به یکس از قسمتهای دشوار مسیر که زیر اون، الا ما شاالله خالی بود.  

 تاریخ این عکس برمی گرده به سال ۶۷ صعود مسیر قوش در بیستون و اینجا هم یکی از قسمت های ناز مسیر است با درجه حدود ۵.۱۱ سی دی بعد از این صعود بود که آمدم برای صعود سلوی آن : و آن هم از نوع فری سلو بدون ابزار آلات و یار  تا اینجا که صعود کردم زیاد سخت نبود ۳۰۰ متری بالا آمده بودم و چاره ای جز صعود نداشتم درگیر شدم که اینجا را رد کنم دیدم قدم نمی رسد یک باره از اون عرق های لعنتی سرد بر پیشانیم نشست در کنجی نشستم استراحت کردم دست به دامان آب انگور شدم که این موقع ها می تونه چاره ساز و راهگشا باشه  و بالاخره آماده شدم خودم را جابجا کردم چند بار به خودم تلقین کردم که هی دیونه گیره رو می گیری و یه جامپ البته در آخرین دقایق با چشمان بسته زدم !!!!

       فقط لحظه ای لبه نازنین تیغه سنگی رو درون دستم احساس کردم وای که چه لحظه ی دلنشینی بود خودم را بالا کشیدم نمی دانم چند دقیقه سر روی سنگ گذاشته و البته نمه اشکی هم ریختم من باب تشکر ناگفته نماند بارها به خودم ناسزا گفتم از بابت عدم بررسی این قسمت تا دلم خنک شد بعد شروع کردم به صعود این مسیر که یادگار عزیزان هشمت حیدریان بهمن مشت کوب و.... با ادامه صعود که سر جمع ۱۰۰۰ متری می شد. 

     به زیر قله رسیدم و ازمسیر پشت برگشتم چون آقای شیرزاد مسئول کافه شیرزادی  تنها کسی بود که می دانست من کجا رفته ام و منتظرم بود و وقتی رسیدم با اون لهجه شیرین کردی گفت

"حسن روله رسیدی علی نگه دارت" . 

یه خبر همه ی این صعود ها را تحت عنوان کتابی خواهم آورد به امید و همت آنروز 

بیاد دلاوران گاشربروم یک

به نام و یاد زنده یادان اوراز، خادم،  هنرپژو

استمداد از همنوردان

هر چند سالی هم که بگذره، زمان نمی تونه جسارت، مردانگی و شجاعت مردان تاریخ را کم رنگ کنه، همان ها که از والاترین چیز خود "زندگی " گذشتد تا بار دیگر مردانگی را معنی کنند.

هر وقت یاد برنامه گاشربروم یک در سال 82 13 می افتم،  بیدرنگ یاد آن تلاش جانانه در روح و جسمم نقش می بندد، آن تلاش مردانه چند روزه در آخر برنامه، آن بدشانسی محض، طوفان بنیان کن، سرمای بی همتا، ستیز نابرابر،  همان دقایق  دشوار و ملال آور و در مقابل مردانگی بچه های بی ادعا و بی توقع که فقط به خاطر یار حاضر بودند دست به هر کاری بزنند تا بی یار به خانه بازنگردند، تا بار دیگر عزت، شرف و غیرت ایرانیان را معنا سازند، نمی دانم کجایند و به چه کاری به جز چند تایشان ولی هر کجا هستند و در هر تلاشی امید، در تمام مراحل زیست پایدار و موفق باشند و یاد نام پرواز کردگان  همیشه در دل زنده:

محمد اوراز: که با شهامت تمام تحمل کرد تا در آغوش یاران به بیمارستان انتقال یابد

مقبل هنر پژو: آرام، صبور و بی حوصله آرام و قرارش بریده بود، برای خانه گاهی برای صعود و اینکه "کی به قله می رسیم!!" و عاقبت او نیز...

داود خادم: دلگیر آن دقایق، خونگرم مهربان و چونان دیگران چه مردانه ایستاد، تا او نیز گوشه ای از شجاعت و انسانیت را رقم زند شاید او نیز طاقت نیاورد با کی دو هم سو شد.

نمیدانم صدها بار مطالب این روزگار را ورق زد وارسی کردم تا بلکه بتوانم از جایی شروع کنم برای نوشتن، خیلی مواقع کم می آورم اگر چه کلیتش را نوشتم، این هم دارد به آرزوی سخت تبدیل می شود و امید بتوانم ثانیه ثانیه آن تزاژدی را روی کاغذ بیاورم، از این رو از کلیه همنوردان، دوستان، آشنایان و... کسانی که به نحویی با این بزرگان ارتباط داشته و یا عکس، دست نوشته ای، بریده جراید، اطلاعیه، یا خاطره ای در ذهن دارند، تمنا می کنم، در صورت تمایل و به لحاظ غنای بیشتر کتاب گاشربروم یک " د راختیارم قرار دهند تا بر حسب امانت و به نام شخص ارسال کننده چاپ کنم پر مسلم است، این جانب فقط حق ویراستاری مطلب را خواهم داشت. تا باشد این نوشتار انتقال تجربه ای باشد ارزنده برای ارتقا سطح دانش کوهنوردی کشورمان ایران.

 متن زیر تقدیم باد به روح بلند پرستوهای پر کشیده و همه ی آنها که جسارت، انسانیت،  عزت و شرف را معنا ساختند.

 

دوست من، برادرم .....

 این تنها تو نیستی که عزت و بزرگواری وطن مرا در یادها و خاطره ها ثبت کردی.

.... که آرش ها نیز

این تنها تو نیستی که معنای دیگری از عشق و فداکاری را عیان ساخته ای.

.... که سیاوش ها نیز

 این تنها تو نیستی که بیرق شجاعت را بگونه ای دیگر افراشته ای.

.... که رستم ها نیز

اما این تنها توئی که در غربت هولناک گاشربروم غیرت و شرف خود را هم عیار با خون پاک محمد اوراز جلوگر ساختی و زرناب ایرانی بودن را به چشم جهانیان آراستی

تو افتخار ایران هستی

متن بالا بر گرفته از لوح تقدیر همان سالها ست.

 

گل من گریه مکن

گل من گریه مکن
که در اینه ی اشک تو غم من پیداست
قطره ی اشک تو داند که غم من دریاست
گل من گریه مکن
سخن از اشک مخواه
 که سکوتت گویاست
از نگه کردنت احوال تو را می دانم
دل غربت زده ات
بی نوایی تنهاست
من و تو می دانیم
چه غمی در دل ماست
 گل من گریه مکن
اشک تو صاعقه است
تو به هر شعله ی چشمان ترم می سوزی
بیش از این گریه مکن
که بدین غمزدگی بیشترم می سوزی
من چو مرغ قفسم
تو در این کنج قفس بال و پرم می سوزی
گل من گریه مکن
 که در ایینه ی اشک تو غم من پیداست
فطره ی اشک تو داند که غم من دریاست
دل به امید ببند
نا امیدی کفرست
چشم ما بر فرداست
ز تبسم مگریز
در دندان تو در غنچه ی لب زیباست
گل من گریه مکن

 ادرس ارسال مطلب:

زنجان کیلومتر ۵ جاده تهران شرکت پارس سویچ - روابط عمومی

کد پستی ۳۱۴۵۸/۴۵۱۵۱ صندوق پستی   ۱۴۱۴ - ۴۵۱۹۵

http://www.ibna.ir/vdcbz5b0.rhbs5piuur.html

 «روياي صعود» را در نمايشگاه بين‌المللي تهران ببينيد

اين كتاب بيان كننده قصه صعود به يك قله نيست، بلكه روايت زندگي صعود است، همدلي و صميميت اعضاي تيم و زندگي مشترك با يكديگر در طول اين سفر و حمايت‌هايي كه از سوي حاشيه‌نشينان هيماليا وجود داشت، تمام اعضاي تيم را در رسيدن به هدف در اين زندگي ياري كرد. اين اثر مي‌تواند به گونه‌اي زيبا اين موضوعات را بيان كند.

درود بر شما رفتم پیش دماوند شب و ابر و در این ظلمات فقط حضور دماوند را با حس درون می کاویدی و نگرانی که در چشمان اردو نشینان بود. که می رفتند تا سومین آزمون خود را پشت سر بگذارند. صدای ضربات زیبای کفش هایشان چون آهنگی کوبنده به گوش می رسید.

شب گپ و گفتی آغاز شد بین مربیان دوره که عاشقانه به دنبال آموختند بودند تا حذف کردن به دنیال ارتقاء سطح کارآموز بودندُ تا به تمسخر گرفتن و اینها همان عشقی است که در مربیان عاشق می شود یافت که از سر دل سوزی بانگ بر می آورد باید تربیت کرد. وقتی بچه ای از آن سوی ایران می آید به کار ستیزی جانانه نباید حقش ضایع شود. و...

 صبح که شد تعدادی جوان تشنه آموختن پا بر سالن ور کشیدند و گوش به نکات کلیدی دادند و آموخته ها را آموختند و سپس رفتند به کار طراحی تا حد توان ناهار، تشنگی، خستگی حریفشان نبود تا بهترین ها را طراحی کردند و شجاعانه خود صعود کردند.

                                                    و استارت کار

                                              روبان چسبی آخر مسیر 

                                تست کار طراحی مسیر بولدر   

                                                       جسارت در صعود

                                                            شک نکن جامپ  

                                                               جسور شجاع

                                                           تلاشی مردانه 

درود بر شما که روز لذت بخشی را برایم رقم زدند دست مریزاد به مسئول کمیته که این چنین عاشقانی را گرد هم آورد. پایدار باشید.

اما از هر چه بگذیرم سخن دوست خوش تر است این آقا یار نام آشنایی کوه های و سالن های سنگنوردی آقای کامران اندامی کسی که سالها در اردو ها تلاش کرد ولی به علت خدمت به جامعه سنگنوردی از حق خود گذشت و زندگی خود را وقف ورزش سالنی و چند سالی است در کار امداد و نجات خدمت می کند موضوعی که برای ما کوه گرد ها بسیار مهم و ضروری است که در صورت دانستن آن می توان با اطمینان بیشتر گام در راه نهاد و با قدرت بیشتر رهبری و مدیریت کرد.

باز هم سپاس از دوستانی که در فدراسیون ارتباطی ایجاد می کنند بین طرح درس ها برای آموزش و این نکات کلیدی و حساس. درودتان باد و همیشه به کار آموختن.   

گزارشی از دو اردوی  انتخابی قله ی هشت هزار متری

 هیات کوهنوردی زنجان

 ارودی اول:   7/8/88

روز اول آزمون میدانی از تعداد 35 نفر  شرکت کننده از شهر های خرمدره، قیدار و زنجان با نظارت کارشناسان محترم اداره کل تربیت بدنی زنجان به عمل آمد.             

مرحله دوم اردو:

الف: کوههای شمالی زنجان از محل گردنه وای وای (بالای سد تهم) به سمت روستای امند پشت قله آی قی سی بود. که در تمام مدت در شرایط بسیار بد جوی و بارش شدید انجام گردید.

ب: از پشت قله آی قی سی به سمت قله دو شاخ مرحله دوم آزمون کوهستان آغاز و این در حالی بود که تعدادی از عزیزان شرکت کننده از قسمت اول اردو انصراف دادند. این قسمت اردو نیز با شب مانی و زیر ریزش برف و باران انجام گرفت و فردا تا نزدیکی قله دوشاخ ادامه داشت. این اردو در روستای زرنان خاتمه یافت.

اردوی دوم:

کوههای کردستان لرستان:

محل اجرا: نهاوند قله یال کبود (خط الراٌس گرین)

تعداد شرکت کننده: 16 نفر

زمان و تاریخ اجرا: سه شنبه   3 /9/88

طبق هماهنگی با فدارسیون کوهنوردی مقرر گردید در اردوها یک نفر به عنوان ناظر حضور یابد، که متاٌسفانه گويا به علت مشكلات مربي ناظر تا آخرین دقایق کسی به ما معرفی نگردید.

ساعت 14.30 دقیقه گروه با یک دستگاه اتوبوس و یک دستگاه سواری زنجان را به مقصد شهر نهاوند در استان همدان ترک و در بین راه دوستان قیداری نیز به گروه ملحق می گردند. ساعت 22 اکیپ اعزامی در خوابگاه آموزش پرورش (تختی) نهاوند اسکان یافته ریز برنامه به شرکت کنندگان اعلام می گردد.

چهارشنبه 4/9/88

ساعت چهار صبح در هوایی خنک و دل نشین با دو دستگاه مینی بوس شهر نهاوند را به سمت جاده "نورآباد، خرم آباد" ترک و پس از رسیدن به سه راهی" قلعه قباد" و گذر از روستاهای "قلعه قباد و بیان" به "سراب گاماسیاب"می رسیم.

    پس از انجام حرکات کششی به جهت شرق کار صعود آغاز می گردد، عقربه ساعت با شتاب از ساعت  4.45 دقیقه در گذر است، نیم ساعتی در دره گذر كرده، سرمست رايحه بوي خوش بارش اخير مي شويم. تا ورودي دره سه که به وسیله ای دیواره های بلند احاصه شده پيش مي رويم. لختي استراحت كرده از سینه کش کنار دره سه بالا می کشیم و اولین برف پر حجم امسال را زیر پا لمس می کنیم. هر ده دقیقه یک نفر کار مسیر یابی و گام برداری را انجام نمره ای در کارنامه اش درج می گردد.

آمد آفتاب دلیل آفتاب

خورشید که با ناز و کرشمه از شرق سر برون آورد، خط الراس زیبای گرین غرق در برف تازه با بیش از 30 قله بالای سه هزار متر چشم نواز است.

با صرف دو ساعت زمان به چشمه ی گوارایی در محلی به نام "دشت گل زرد" می رسیم تا گلویی تر کرده قدری آب با خود برداریم. در دو جانپناه فلز ی و سنگی ساعتی به منظور خوردن صبحانه و تست وسایل توقف کرده، تن به راه می زنیم.

ساعت های اول هوا صاف بدون حتی لکه ی ابر نمایان است ولی از نزدیکی ظهر ابرهای بارش زا آسمان آبی را تیره می کنند و وزش باد شدید ما را وارد کاری جدی می کند. در جاهایی حجم زیاد برف باعث می گردد نفرات جلو را سریع تر تعویض کنیم. در بالا دست به علت هوای سرد چند روزه به برف های یخ زده برمی خوریم. می ایستیم لباس اضافه کرده با کندن جای پا و ایمن کردن مسیر دو ساعتی از ظهر گذشته که به محل گوسفند سرا  و جان پناه دو یال کبود در زیر یال اصلی قله می رسیم.

 باد بنیان کن است و کار برپایی چادر را با دشواري همراه کرده که با صبر و شکیبایی افراد به سختی اما با اطمینان انجام می گردد و آنها که کارآزموده تر و سریعتر  هستند می توانند مهار درستی ایجاد کنند و بین این سر پناه با یخ و باد بی امان و از اين رو امتیاز لازم را کسب کنند.

زندگی در طوفان آغاز می شود که کاری سخت و طاقت فرساست، هر لحظه می باید منتظر خطر بود. شاید دقایقی بعد طوفان موفق به کندن اولین اتصال چاره شود و این یعنی آغاز خطر و درگیر شدن با خطر همانی است که باید در ستیز با او آموخت.

  انگار " کوه گرین" نیز می داند ما به کار آزمونی بزرگ درگیر هستیم از این رو نهایت سرسختی را با بارش برف، غرش طوفان و یورش باد انجام می دهد.

پس از برپایی چادر ها و استقرار نفرات از آنها تست تغذیه به عمل می آید، و حائز اهمیت است همراه داشتن غذاهای پُر کربوهیدرات، پر کالری وحجم زیاد پروتئین و آب که از راه ذوب برف به عمل می آید.

 جانپناه کوچک این محل با گنجایش حدود ده نفر با همت هیات نهاوند ساخته شده است و متاٌ سفانه در زمستان و بارش شدید برف به علت نداشتن درب مناسب امکان استفاده از آن دشوار و مستلزم کار زیاد است.

پنجشنبه 5/9/88

    از صبح خیلی زود بیدار و در فکر صرف صبحانه ی هستیم تا بتواند طاقت ما را در مقابل سرما، باد و بارش بالا مي برد. دستگاه GPS کنترل و نقاط داده شده از سالها قبل تست می شود. 

ساعت هشت صبح به راه می زنیم شیبی تند و یخ زده مار ا به بالا می کشاند همان دقایق اول برف یخ زده راه را بر تعدادی که دقت نکرده کرامپون نیاوردند. مي بندد. هر چقدر تلاش می کنند در اين يخ زمخت قادر به صعود نيستند، از این رو تعدادی لمس قله یال کبود را برای بعد گذاشته به چادر ها باز می گردند و تیم راه خود را در شیب تند ادامه می دهد. دو ساعتی بعد با رسیدن به بالای یال اصلی جرعه ای آب داغ به گلو رسانده، آماده صعود قسمت نهایی کار که در احاطه برف است می شویم. باد و بارش شدید که همه ی اینها را مه غلیظ کامل کرده است عواملی است که کار ما را جدی تر کرده، باید اقرار کرد صعود بدون دستگاه GPS امکان پذیر نيست.

هر لحظه باد شدید تر می شود. به لحاظ بالا بردن ضريب ايمني كار كل تيم را در طناب حمايت قرار داده در حمایت  يكديگر بالا می رویم و افکارمان آسوده می شود که ضریب ایمنی را بالا برده ایم.

ساعت سیزده روی قله هستیم با وجود هوای بسته فقط از سنگچین می شود فهمید اینجا قله ی یال کبود بلند ترین قله خط الراٌس گرین است. دقایقی در دور دست ابرها کنار رفته قلل صخره ای خودی نشان داده هیبت منطقه را به رخ می کشاند.

 ساعتی کار تکنیکی و عبور از تیغه های سنگی یخ زده در این محل انجام می گردد، که شادی تیم خصوصاٌ جوان ها را همراه دارد.

از قله سرازیر شده، روی یال شیب دار برفي نحو نجات از نقاب هاي برفي آموزش داده مي شود. به آرامی از شیب تند پایین رفته با رسيدن به کمپ، چادر ها برچیده شده در محلی دیگر که شیبی تند و یخ زده دارد بر پا می شوند. که آزمونی به مراتب سخت تر از دیروز است که دوستان از پس آن بر می آیند که یاری رساندن جوان ها به دیگران با ارزش و ستودنی است.

ساعت 18 جلسه ای در جانپناه در خصوص چگونگی کار و همچنین معارفه ی بچه ها برگزار می گردد، سپس صحبت های آقای حقانی پیشکسوت و از مسئولين سابق هيات كه زحمات زيادي كشيدند را داشتيم. ايشان وقتی از سالها تلاش صحبت می کند و اینکه تنها با سی هزار تومان جانپناه بالا با همت ستودنی همنوردان نهاوندی ساخته می شود به دل می نشیند. اردو نشينان به اتفاق هم نظرندكه اردوهاي امسال با جدیت بيشتر، دشوار و از کیفیت بالاتري برخوردار مي باشد.

 حضور کوهنوردانی از ديگر شهرهاي استان( قیدار و خرمدره) موجب یک همدلی استانی گردیده است. مربیان تیم به اتفاق هم نظر هستند كه براي رسيدن به هدف كه همانا صعود به قله اي هشت هزار متری است بايد تلاشی جانانه و فني همچنين با اردوهاي بيشتر صورت گيرد. اما دوستان همگي از دیدار این منطقه لذت برده اند و افسوس مي خورند كه اينجا چقدر جای کار دارد... و دريغ. سر آخر قرار شد کاری شبانه بروي طناب ثابت انجام گيرد.

ساعتی حوالی هشت شب توسط مربیان مسیری حدود یک صد متر ثابت گذاری می شود، که در باور نخست و وجود طوفان و سرما کاری بسیار دشوار و غیر ممکن است ولی وقتی حمایت نصب می گردد و ایمنی کامل صعودی لذت بخش را همراه دارد که پنج بار برای هر نفر تکرار می گردد. تا ساعت به حدود دوازده و به پایان کار امروز برسد و در حالی به سر پناه می رویم که خیره بازی باد، کولاک و مهتاب که خجولانه لای ابرها سرک می کشد، هستیم.

جمعه 6/9/88

شب سرد که سر آمد و صبح از راه رسید، بالا دست قلل زرد فام شد و مناظر دور دست دلبرانه، دل می برد، صبحی درخشان ظاهر شد و خورشید لبخند به لب از راه رسید.

امروز از شدت باد کاسته شده است. پس از صرف صبحانه از مسیر زمستانی سرازیر می شویم، بیم این داریم نکند مسیر بالا آمده در این چند روزه پر برف شده خطر ریزش بهمن تیم را تهدید کند. یاد پیام کوتاهی می افتم  که چندی قبل برایم ارسال شد از کتاب نانگا پاربات سرنوشت آلمانها:

... سرما و برف دو وسیله ای است که نانگا علیه ما به کار می برد. طبیعی است که چندان با این اسلحه و قانون به کار بردن آن آشنایی نداریم. فقط می توانیم در این جنگ صبر و شکیبایی و دوستی به خرج دهیم. غلبه در این مبارزه برای ما ارزش فوق العاده ای دارد. ما این جنگ را به جان می خریم و عجیب این که دشمن خود را نیز در این جنگ عاشقانانه دوست میدارم.

 از یاداشت های بدست آمده از"هانس هارتمن"در شب اخر زندگیش پیش از آنکه به همراه 15 نفر دیگردر زیر بهمن نانگاپاربات دفن شوند.

از مسیر زمستانی سرازیر شده و در کف دره نزدیکی جانپناه توضیحاتی در خصوص گام برداری، کار در برف، پرتاب ها انجام می گردد، که نهایت با دقایقی صعود سرعتی به پایان کار این قسمت می رسیم.

با رسیدن به جانپناه یک بار دیگر چادر ها برپا می شود تا میزان آسیب های انها یادداشت شود، همچنین نفرات تعویض شده تا همگی بتوانند با طرز برپایی چادر های دیگران آشنا شوند. امتیاز ویژه داده می شود به بازگرداندن زباله از محیط کوهستان با شعار:

در طبیعت چیزی به جا نگذارید جز رد پایی بر برف و چیزی با خود نبرید جز عکس

 حوالی ظهر به سراب گاماسیاب رسیده با خودروهای در انتظار به شهر نهاوند باز می گردیم  و لحظه شماری می کنیم برای دیداری دیگر درکوه با اردوی دیگر.     

      جا دارد از همکاری و همیاری هيات كوهنوردي استان،  نهادها و عزیزانی که ما را در اجرای این اردو یاری رساندند کمال تشکر را نماییم خصوصاٌ: میراث فرهنگی و تربیت بدنی آموزش پرورش نهاوند، همنوردان: بهکار، همتی و حضور گرم و کامل همنورد و پیشکسوت گرامی آقای جمال حقانی.  

همنوردان عزیز این اردو:

1-    مصطفي ابيلي قيدار

2-    محسن رجبي قيدار

3-    فرهاد محرمي قيدار

4-    محمد رضا جعفري قيدار

5-    علي كشاورز افشار خرمدره

6-    حسين مقدم

7-    معبود توحيد نژاد

8-    بهنام سلحشور

9-    معين مقدادي

10-كريم بيگدلي                          

11-محسن بيگلري

12-معين اصفهاني

13-حسن باقري

14-سعيد كريمي

15-حسين مهدوي

16-افشين ابراهيم جم ميهمان

 مربیان این اردو:

     آقایان:

1 - سعید زبانی

2- حسن متقالچی

3- جلال رکابی

4- حسن نجاریان

                                                                             کمیته هیمالیانوردی استان زنجان

                                                                                                     آذر 1388

                                                                                 عکس و گزارش حسن نجاریان

مختصات كلي خط الراس گرین

F  D---- Lat tude     Long tude        Comment
W 005    N34°00.1517' E048°23.1130' 3386.1
W 006    N33°59.9205' E048°23.1193' 3526.5
W 007    N33°59.8313' E048°23.2861' 3498.8
W 008    N33°59.6980' E048°23.7082' 3536.1
W 009    N33°59.6593' E048°23.8347' 3456.3
W 010    N33°59.4109' E048°24.7954' 3484.2
W 011    N33°59.5147' E048°25.2121' 3518.5
W 012    N33°59.4878' E048°25.4002' 3496.9
W 013    N33°59.4474' E048°25.7017' 3469.3
W 014    N33°59.2894' E048°26.1038' 3396.9
W 015    N33°59.2846' E048°26.1137' 3397.2
W 016    N33°59.2059' E048°26.1870' 3389.0
W 017    N33°59.1623' E048°26.3107' 3421.2
W 018    N33°58.9657' E048°26.6735' 3430.3
W 019    N33°58.8523' E048°26.8501' 3334.7
W 020    N33°58.7865' E048°26.9587' 3344.8
W 021    N33°58.7635' E048°26.9826' 3372.6
W 022    N33°58.6753' E048°27.1402' 371.0
W 023    N33°58.3913' E048°27.4566' 3406.5
W 024    N33°58.1270' E048°27.5144' 3521.9
W 025    N33°57.8827' E048°27.5697' 3559.6
W 026    N33°57.7746' E048°27.8989' 3518.3
W 027    N33°57.6083' E048°28.0787' 3584.9
W 028    N33°57.5973' E048°28.4215' 3600.2
W 029    N33°57.5951' E048°28.6610' 3786.5
W 030    N33°57.7561' E048°29.3543' 3518.5
W 030TAM N33°57.6109' E048°28.9079' 3652.6
W 031    N33°58.1540' E048°29.8741' 3297.4
W 032    N33°58.2018' E048°30.5320' 3221.7
W 033    N33°58.1108' E048°30.7700' 3174.4
W 034    N33°58.0340' E048°30.9841' 3150.1
W 035    N33°57.7752' E048°32.2759' 2916.7
W 036    N33°57.6784' E048°32.5768' 2777.6
W 037    N33°57.3102' E048°33.1478' 2414.2
W 038    N33°57.3434' E048°33.6259' 2264.3
W BAZ2   N33°59.4776' E048°24.5120' 3467.3
W BAZG R N33°59.5504' E048°24.4071' 3432.7
W CAMP   N33°58.3144' E048°27.5234' 3404.1
W G1-    N34°01.0954' E048°23.3269' 2483.7
W G2-    N34°01.0355' E048°23.2671' 2520.9
W G3-    N34°00.9818' E048°23.2090' 2625.2
W G4-    N34°00.9402' E048°23.1775' 2669.0
W G5-    N34°00.9151' E048°23.1376' 2685.5
W G6-    N34°00.6503' E048°22.9930' 2885.7
W G7-    N34°00.4615' E048°23.0014' 3091.5
W GAN2   N34°00.4076' E048°22.9957' 3133.0
W KART   N33°57.6195' E048°34.2169' 2957.6
W S0M    N33°59.8844' E048°23.1677' 3534.1

مسابقات آزاد بولدرينگ سوئيس

   هنوز هم شاد سرحال و بشاش است و لاغر وقتي حرف مي زند انگار گيره مي گيرد و با حرارت از اخبار روز سنگنوردي مي گويد، و سفر اخيرش به سوئيس و شركت در مسابقات بولدرينگ مي گويد، و امكانات آن ديار و... خوب از كسي با عناوين:

كسب مقام سوم مسابقات  نوجوانان آسيا سنگاپور سال 78      رشته سر طناب

 كسب مقام سوم مسابقات بين المللي غرب آسيا شرق اروپا روسيه سال 80 رشته سر طناب

 كسب مقام سوم  مسابقات كشوري جوانان سال 76               رشته سر طناب

 كسب مقام اول مسابقات كشوري  جوانان سال 77               رشته سر طناب

 كسب مقام اول مسابقات كشوري جوانان سال 78                رشته سر طناب

كسب مقام دوم مسابقات كشوري جوانان سال 80                  رشته سر طناب

 كسب مقام دوم مسابقات كشوري جوانان سال 81                  رشته سر طناب

 كسب مقام اول مسابقات جام فجر بزرگسالان سال 78            رشته سر طناب

 كسب مقام اول مسابقات جام گروهها بزرگسالان سال 79        رشته سر طناب

 كسب مقام سوم مسابقات كشوري بزرگسالان سال 79            رشته سر طناب

كسب مقام سوم مسابقات كشوري بزرگسالان سال 78             رشته سر طناب

حسين يزدان دوست /26 ساله/ مجرد /اهل همدان

در مورد مسابقات اخير اين گونه مي گويد. البته با آهي كه هر خارج رفته و برگشته اي مي كشد:

خوب آنجا درياي امكانات است و پيشرفت

اسم من را دوستم ثبت نام كرده بود.

 مسابقات در منطقه اي در سوئيس برگزار گرديد.

 با 150 نفر شركت كننده كه نميدانم از كشورهاي ديگر هم بودند يا نه چون من قدري دير رسيدم.

 50 مسير با درجات مختلف با حركات چهار تا سيزده و چهارده حركتي طراحي شده بود.

 ورودي مسابقه 35 فرانك  بود.

قانون  مسابقه  طوري بود كه هر كس مايل بود هر تعداد از 50 مسير را در مدت زمان 5 ساعت صعود كند.

موفق شدم كه 42 مسير صعود كنم، و كلا 2 مسير اصلأ صعود نشد.

در مورد امتياز هم هر مسير 100 امتياز داشت كه بين صعود كنندگان هر مسير تقسيم مي شد.

شگرد حرفه اي ها اين بود كه مي دانستند خيلي ها قادر به صعود مسيرهاي دشوار نيستند ازاين رو اقدام به صعود اين مسيرها مي كردند و امتيازات زيادي كسب مي كردند.

تعدادي از شركت كنندگان تيم ملي كشورسوئيس بودند و سر مربي آنجا نيز حضور داشت و...

چرا اخبار را جايي انعكاس ندادي؟

چيزي نمي گويد و ناراحت است از اينكه ر كس در لاك خود فرو رفته ومهم نيست كسي چه مي كند و...

اولین صعود از این دیواره یعنی بند یخچال کلاهک شروین برمی گرده  به سال ۶۲ یا ۶۳ که با مشقات زیاد از اینجا بالا رفتیم البته نه از این مسیر از کنار گذر آن که با گوه چوبی صعود شده بود و همه اش با ترس ولرز همراه بود یادش به خیر : حمایت هم دست! فکر کنم آقای فرامرز ریاحی مقدم یا  دولتشاهی باشه  واین عکس مال موقعه ای است که بقولی کله مان بوی قورمه سبزی میداد و عشق صعود های کم وسیله ما را کشده بود. چون رکاب در کار نیست.